حتما باید طرفدار بود؟

چندماه پیش که وبلاگم را زدم هدفم بیشتر این بود که بدون در نظر گرفتن نظراتم و بدون جانبداری از سیاست خاصی از وضعیت خارجیها و بویژه ایرانیها در شهر گوتنبرگ بنویسم. چون دوست داشتم هم وطنان مقیم ایرانم و گیلانیها و مازندرانیها هم آنها را بخوانند سعی کردم طوری بنویسم که وبلاگم فیلتر نشود. گرچه پدرم که همیشه پُست هایم را میخواند دایم گوش زد می کرد که «دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد» و «این شتری است که در خانه همه خواهد خوبید» و اینکه بالاخره فیلترت میکنند. به او میگفتم خیلی بد بین هستی بابا. اما الان پیشش شرمنده ام.
آنهایی که آنگولاس را فیلتر کردند چگونه می اندیشند؟ اصلا پست هایم را خواندند؟ یا اینکه سکه انداختند و شانسی و همینجوری و دلبخواه این کار را می کنند. باز هم باید از پدرم نقل کنم که می گوید بعضیها حتی بی طرف ها را هم تحمل نمی کنند. حتما باید طرفدار باشی.
چه زمخت و زشت و چه غم انگیز هست اینگونه رفتار با مردم.
چه مضحک هست که عده ای گمان میکنند می توان جلوی پیشرفت را با این گونه اعمال گرفت. پیشرفت تکنولژی، بخصوص تکنیک اطلاعات و خبررسانی آنقدر پرشتاب هست که هزاران ابزار جدید در اختیار آدم برای تماس و ارتباط با هم قرار می دهد. صدها راه گریز و دور زدن از این محدودیت ها و مانع سازیها وجود دارد.
واقعا آنهایی که این کار را می کنند چگونه می اندیشند؟ آیا اصلا می اندیشند؟